Een van de gedachtes die ooit bij de voormalige voorzitter van de NNS, Klaas Marck, opkwam was of noma ook bij dieren voorkomt.
Waarom niet, eigenlijk ?
Mensen krijgen noma omdat ze op het randje van hun biotoop leven, op de grens van waar menselijk leven nog net mogelijk is en soms ook net niet meer wanneer de oogst tegenvalt en er toevallig ook een mazelenepidemie langs raast. Maar mensen zijn uiteindelijk gewoon zoogdieren en ook andere zoogdieren leven per definitie aan het randje van hun biotoop.

Hij raadpleegde daarom een internet zoekmachine en waarachtig, ook in de dierenwereld blijkt noma beschreven te zijn. Aapjes kunnen het krijgen, varkens en ook een enkel reptiel. Maar wat wil het toeval? Klaas Marck, plastisch chirurg van beroep, doet een enkele keer vrijwilligerswerk op de zeehondencreche in Pieterburen te Groningen.

Zeehonden met infecties aan de flappen of met vreemde wonden worden daar door hem gezien en zo mogelijk behandeld. En jawel, u voelt hem al aankomen. Onlangs werd hij door Lenie ’t Hart gebeld of hij eens wilde komen kijken bij een jong en ernstig vermagerd zeehondje waar zowaar de hele onderlip ontbrak en de onderkaak ernstig geïnfecteerd was. Wat hij zag kan alles zijn, maar bovenal leek het wel heel erg op een geval van noma.
Hoewel zeehonden in principe geopereerd kunnen worden, is operatief herstel van een verloren onderlip technisch niet mogelijk. Het arme beestje had zonder onderlip geen enkele kans in de Noordzee te overleven en de dierenarts in Pieterburen heeft hem daarom zacht uit zijn lijden moeten verlossen.

Verder wetenschappelijk onderzoek moet uitwijzen of we hier inderdaad te maken hebben met noma bij een zeehond.
In deze wereld is toevallig alles mogelijk en soms ook helemaal niet.....